Rani život i porodično porijeklo (1870–1880)
Albert Fish, rođen kao Hamilton Howard Fish 19. maja 1870. godine u Washingtonu, D.C., odrastao je u duboko problematičnom porodičnom okruženju obilježenom mentalnim bolestima. Njegov otac, Randall Fish, imao je 75 godina u vrijeme njegovog rođenja i umro je kada je Albert imao samo pet godina. Njegova majka, Ellen Francis Howell, borila se s finansijskim problemima i smjestila ga je u Sirotište Svetog Jovana.
U sirotištu, Fish je trpio teško fizičko zlostavljanje. Uznemirujuće je što je kasnije priznao da je počeo osjećati zadovoljstvo zbog tih batina—što je bio rani znak patoloških tendencija koje će definisati njegov život. Usvojio je ime „Albert“ kako bi izbjegao ismijavanje druge djece.
Adolescencija i psihološki razvoj (1880-e)
Nakon napuštanja sirotišta oko 1880. godine, Fish se vratio da živi sa majkom. Tokom adolescencije, njegovo ponašanje je postajalo sve devijantnije. Oko 12. godine, stupio je u vezu sa telegrafistom koji ga je uveo u ekstremne i tabu seksualne prakse.
Fish je razvio voajerističke navike, često posjećujući javna kupatila kako bi posmatrao druge. Takođe je počeo da se prepušta uznemirujućim fantazijama i ponašanjima koja su se vremenom intenzivirala. Njegova rana izloženost zlostavljanju, u kombinaciji sa snažnom nasljednom predispozicijom za mentalne bolesti, doprinijela je njegovom duboko poremećenom psihološkom profilu.
Rano odraslo doba i eskalacija (1890–1910)
Godine 1890. Fish se preselio u New York, gdje je radio kao moler dok se tajno bavio muškom prostitucijom. Tokom tog vremena, počeo je seksualno zlostavljati dječake, često ciljajući ranjivu djecu mlađu od šest godina.
Godine 1898. oženio se Annom Mary Hoffman, sa kojom je imao šestoro djece. Uprkos tome što je naizgled održavao normalan porodični život, Fishovi devijantni nagoni su se pojačali. Godine 1903. uhapšen je zbog teške krađe i zatvoren u zatvor Sing Sing.
Oko 1910. godine, Fish je upoznao mladića po imenu Thomas Bedden. U jednom od svojih najranijih poznatih djela ekstremnog nasilja, Fish je mučio i unakazio Beddena, odsjekavši mu dio tijela prije nego što ga je ostavio živog. Ovo je označilo prekretnicu od devijantnog ponašanja ka otvorenom sadističkom nasilju.
Mentalno propadanje i samopovređivanje (1910-e–1920-e)
Nakon što ga je supruga napustila 1917. godine, Fishovo mentalno stanje se brzo pogoršalo. Počeo je da doživljava slušne halucinacije, tvrdeći da mu božanski glasovi naređuju da povrijedi djecu. Bavio se ekstremnim samopovređivanjem, zabijajući igle u svoje tijelo—što su kasnije potvrdili rendgenski snimci koji su pokazali desetine igala ugrađenih u njegovu karlicu.
Fish je praktikovao različite oblike mazohizma i redovno nanosio bol samom sebi. Uprkos ovim ponašanjima, ne postoje čvrsti dokazi da je fizički zlostavljao sopstvenu djecu.
Tokom ovog perioda, on je takođe eskalirao svoje zločine protiv drugih. Ciljao je marginalizovane pojedince, uključujući djecu sa invaliditetom i Afroamerikance, vjerujući da njihovi nestanci neće privući mnogo pažnje.
Prelazak na ubistva (1919–1927)
Do 1919. godine, Fish je počeo da vrši nasilne napade na djecu. Kasnije je priznao da je izbo dječaka sa intelektualnim teškoćama. Njegove metode su postale sve metodičnije, a razvio je ono što je nazivao svojim „oruđem pakla“—set alata uključujući noževe i testeru koji su korišćeni za mučenje i raskomadavanje.
Godine 1924. pokušao je da otme Beatrice Kiel na farmi u Staten Islandu, ali su ga njeni roditelji spriječili. Ovaj incident je pokazao i njegov predatorski pristup i spremnost da djeluje usred bijela dana.
Ubistvo Grace Budd (1928)
Najozloglašeniji zločin Alberta Fisha bilo je ubistvo desetogodišnje Grace Budd.
Godine 1928. Fish je odgovorio na oglas u novinama koji je postavio njen brat tražeći posao. Pod pseudonimom „Frank Howard“, Fish je posjetio porodicu Budd na Manhattanu, prvobitno namjeravajući da cilja brata, ali je umjesto toga preusmjerio pažnju na Grace.
Ubjedio je njene roditelje da joj dozvole da pođe s njim na navodnu rođendansku zabavu. Umjesto toga, odveo ju je u napuštenu kuću u Irvingtonu, New York. Tamo ju je zadavio, unakazio njeno tijelo i kanibalizovao njene ostatke tokom nekoliko dana.
Ovaj zločin se isticao ne samo po svojoj brutalnosti, već i po Fishovom kasnijem pisanom priznanju, koje je pružilo jezive detalje o tom činu.
Hapšenje i istraga (1934)
Fish je izbjegavao hapšenje godinama sve do 1934. godine, kada je poslao anonimno pismo porodici Grace Budd opisujući ubistvo do najsitnijih detalja. Pismo je praćeno preko papira za pisanje povezanog sa pansionom u New Yorku.
Detektiv William King vodio je istragu i uhapsio Fisha nakon što ga je locirao. Kada je suočen, Fish je pokušao da napadne žiletom, ali je savladan i priveden.
Suđenje i psihološka procjena (1935)
Fishovo suđenje počelo je 1935. godine u White Plainsu, New York. Njegova odbrana se pozivala na neuračunljivost, navodeći njegove halucinacije i uvjerenje da izvršava božanske komande.
Psihijatri su svjedočili da je Fish pokazivao brojne ekstremne parafilije, uključujući sadizam, mazohizam i kanibalizam. Uprkos ogromnim dokazima o mentalnoj bolesti, sud ga je proglasio pravno uračunljivim.
Proglašen je krivim za ubistvo Grace Budd i osuđen na smrt.
Pogubljenje i posljednji dani (1936)
Albert Fish je pogubljen na električnoj stolici u januaru 1936. godine. U uznemirujućem posljednjem detalju, navodno je pomogao u postavljanju elektroda na sopstveno tijelo.
Njegove navodne posljednje riječi bile su: „Čak ni ne znam zašto sam ovdje.“
Nakon njegove smrti, njegov advokat, James Dempsey, otkrio je da je Fish napisao završnu izjavu ispunjenu ekstremnim opscenostima, koju je odbio da objavi zbog njenog uznemirujućeg sadržaja.
Naslijeđe i kulturni uticaj
Zločini Alberta Fisha ostaju među najužasnijim u američkoj istoriji. Njegov slučaj je široko proučavan u kriminologiji i psihologiji zbog kombinacije ekstremnog nasilja, mentalne bolesti i kanibalizma.
Njegova priča je inspirisala brojne filmove i dokumentarce, uključujući The Gray Man (2007), kao i reference u muzici bendova kao što je Macabre.
Fishovo nasljeđe opstaje kao studija slučaja o ekstremima ljudske patologije i granicama kriminalne psihologije.
